Το Πόρτο Γερμενό δεν ήταν απλώς ένας ακόμη παραθεριστικός προορισμός της Αττικής. Για περισσότερες από έξι δεκαετίες αποτέλεσε έναν ξεχωριστό τόπο αναφοράς για χιλιάδες οικογένειες της Αθήνας και της Δυτικής Αττικής. Από ένα μικρό ψαροχώρι και το επίνειο των Βιλίων εξελίχθηκε σε έναν αγαπημένο καλοκαιρινό προορισμό, με περισσότερες από 1.000 κατοικίες, εκατοντάδες μόνιμους κατοίκους, τις παραλίες, τον Κιθαιρώνα και τα αρχαία Αιγόσθενα να συνθέτουν ένα μοναδικό τοπίο. Η αξία του δεν ήταν μόνο τουριστική· ήταν η σχέση που δημιουργήθηκε επί δεκαετίες ανάμεσα στον τόπο και στις οικογένειες που τον επέλεγαν για τις καλοκαιρινές τους αποδράσεις.
Γι’ αυτό και η σημερινή καταστροφή δεν αντιμετωπίζεται ως μία ακόμη πυρκαγιά. Για πολλούς κατοίκους και ιδιοκτήτες χάθηκε ένα κομμάτι της ζωής τους, ένας τόπος που πέρασε από γενιά σε γενιά. Και η οργή δεν αφορά μόνο την καταστροφή, αλλά και τα ερωτήματα που έχουν τεθεί για την προστασία, την επιχειρησιακή αντιμετώπιση και τη στήριξη της περιοχής.
Την ίδια στιγμή, η αγανάκτηση ξεχειλίζει στα social media και στην καθημερινότητα. Για εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους της Δυτικής Αθήνας και της Δυτικής Αττικής, τα χρόνια των μνημονίων, της ακρίβειας και των φόρων περιόρισαν δραματικά τη δυνατότητα για διακοπές σε ένα νησί. Το Πόρτο Γερμενό και η Ψάθα ήταν για πολλούς η κοντινή και οικονομική καλοκαιρινή διέξοδος, η δυνατότητα μιας οικογένειας να φύγει έστω για λίγες ώρες από την καθημερινότητα και να πάρει μια ανάσα.
Η καταστροφή, επομένως, αγγίζει μια πολύ μεγαλύτερη κοινωνική βάση από τους μόνιμους κατοίκους και τους ιδιοκτήτες των πληγεισών περιοχών. Αγγίζει ανθρώπους που επί δεκαετίες θεωρούσαν αυτούς τους τόπους δικό τους καταφύγιο. Και όταν ακόμη και αυτή η μικρή καλοκαιρινή παρηγοριά χάνεται, η αγανάκτηση δεν μένει μέσα στο σπίτι. Βγαίνει στον δρόμο, περνά στα social media και καταλήγει στην κάλπη.
Η εκλογική σφαλιάρα στην κυβέρνηση από τη Δυτική Αττική και τη Δυτική Αθήνα πρέπει πλέον να θεωρείται δεδομένη. Η καταστροφή του Πόρτο Γερμενό και της Ψάθας έρχεται να προστεθεί σε χρόνια συσσωρευμένης κοινωνικής πίεσης. Και όταν η οργή συναντά την κάλπη, το πολιτικό κόστος μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που σήμερα κάποιοι υπολογίζουν..
Πραγματικά μαύρο θα ρίξουμε!
ΑπάντησηΔιαγραφή