Πέτρος Δ. Δαμιανός, Δρ. Φιλοσοφίας – Διδακτικό Προσωπικό ΕΜΠ
Οι ευαγγελικές περικοπές έχουν την ιδιότητα να αποκαλύπτουν τον άνθρωπο όχι μόνο μέσα από όσα λέει, αλλά κυρίως μέσα από όσα επιλέγει. Ανάμεσα στις πλέον συγκλονιστικές επιλογές που καταγράφει το Ευαγγέλιο είναι και εκείνη των κατοίκων της χώρας των Γεργεσηνών (Ματθ. 8, 28–34). Αφού είδαν τον Χριστό να ελευθερώνει δύο ανθρώπους από μια κατάσταση που τους είχε στερήσει κάθε ίχνος ανθρώπινης αξιοπρέπειας, δεν Του ζήτησαν να μείνει. Του ζήτησαν να φύγει.
Η αντίδραση αυτή προκαλεί πάντοτε απορία. Δεν πρόκειται για ανθρώπους που αρνήθηκαν το θαύμα. Δεν αμφισβήτησαν τη δύναμη του Χριστού ούτε αμφέβαλαν για όσα συνέβησαν μπροστά στα μάτια τους. Είδαν τους δύο δαιμονισμένους να επιστρέφουν στη ζωή. Διαπίστωσαν ότι εκείνος τον οποίο ούτε αλυσίδες ούτε ανθρώπινη δύναμη μπορούσαν να συγκρατήσουν, υπάκουσε με έναν μόνο λόγο στον Ιησού.
Κι όμως, αντί να κρατήσουν κοντά τους Εκείνον που αποδείχθηκε ισχυρότερος από κάθε δύναμη του κακού, Τον παρακάλεσαν να αναχωρήσει.
Η πρώτη σκέψη είναι εύκολη. Οι χοίροι χάθηκαν και οι άνθρωποι λυπήθηκαν για την οικονομική ζημία. Η εξήγηση αυτή είναι αληθινή, αλλά ίσως δεν αγγίζει το βαθύτερο νόημα της περικοπής. Οι χοίροι δεν αποτελούν το πραγματικό θέμα του ευαγγελικού λόγου. Αν περιοριστούμε σε αυτούς, κινδυνεύουμε να χάσουμε το ουσιώδες.
Το Ευαγγέλιο δεν περιγράφει απλώς μια οικονομική απώλεια. Περιγράφει τη συνάντηση του ανθρώπου με την παρουσία του Θεού.
Και αυτή η συνάντηση δεν αφήνει ποτέ τον άνθρωπο αμετάβλητο.
Η παρουσία του Χριστού δεν είναι μια ακόμη ιδέα, ούτε μια ηθική πρόταση ανάμεσα σε πολλές άλλες. Είναι μια δύναμη που αποκαθιστά τον άνθρωπο στην αλήθεια του. Εκεί όπου εισέρχεται ο Χριστός, αλλάζει η ιεράρχηση των αξιών. Εκεί όπου μέχρι χθες το κέντρο ήταν το συμφέρον, γίνεται ο άνθρωπος. Εκεί όπου κυριαρχούσε ο φόβος, γεννιέται η ελευθερία. Εκεί όπου ο θάνατος φαινόταν τελεσίδικος, εμφανίζεται η ελπίδα.
Ίσως αυτό να είναι που δυσκολεύεται να αντέξει η ανθρώπινη καρδιά.
Δεν είναι πάντοτε η δύναμη του Θεού που φοβίζει τον άνθρωπο. Είναι οι συνέπειες της παρουσίας Του.
Γιατί η παρουσία του Θεού δεν προστίθεται απλώς στη ζωή μας. Τη μεταμορφώνει.
Ο άνθρωπος αγαπά τις βεβαιότητές του, ακόμη κι όταν αυτές τον φυλακίζουν. Συνηθίζει έναν τρόπο ζωής, έναν τρόπο σκέψης, έναν τρόπο να σχετίζεται με τους άλλους. Ακόμη και τα πάθη του γίνονται κάποτε οικεία. Δεν τον κάνουν ευτυχισμένο, αλλά του είναι γνωστά. Η αλλαγή, αντίθετα, ανοίγει μπροστά του μια περιοχή άγνωστη. Και το άγνωστο προκαλεί φόβο.
Ίσως γι’ αυτό ο άνθρωπος πολλές φορές προτιμά μια γνώριμη δυστυχία από μια άγνωστη ελευθερία.
Αυτή η αλήθεια διαπερνά ολόκληρη τη σύγχρονη ζωή.
Υπάρχουν γονείς που ανησυχούν βαθιά για το μέλλον των παιδιών τους. Φοβούνται την απομόνωση, τις εξαρτήσεις, τη βία, την απώλεια νοήματος. Θα ήθελαν να τα δουν να μεγαλώνουν με ακεραιότητα, διάκριση, σεβασμό και αγάπη. Αναγνωρίζουν ότι όλα αυτά καλλιεργούνται μέσα σε μια ζωντανή σχέση με τον Χριστό. Ωστόσο διστάζουν να εισαγάγουν τα παιδιά τους σε αυτή τη ζωή. Μήπως αισθανθούν περιορισμένα. Μήπως θεωρηθούν διαφορετικά. Μήπως η πίστη απαιτήσει επιλογές που θα συγκρουστούν με το πνεύμα της εποχής.
Έτσι επιθυμούν τους καρπούς, αλλά απομακρύνονται από τη ρίζα.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην προσωπική ζωή. Ο άνθρωπος γνωρίζει ότι η συγχώρηση θα θεραπεύσει μια πληγή, ότι η ταπείνωση θα αποκαταστήσει μια σχέση, ότι η μετάνοια θα φέρει ειρήνη στην καρδιά του. Το γνωρίζει όχι μόνο επειδή το άκουσε, αλλά πολλές φορές επειδή το είδε να πραγματοποιείται σε ανθρώπους γύρω του. Έγινε μάρτυρας ζωών που άλλαξαν, οικογενειών που σώθηκαν, ανθρώπων που βγήκαν από την απόγνωση και βρήκαν ξανά το πρόσωπό τους.
Δεν αμφισβητεί το γεγονός.
Διστάζει όμως να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο.
Γιατί η αλλαγή του άλλου είναι πάντοτε συγκινητική. Η δική μας αλλαγή είναι πάντοτε σταυρός.
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο επίκαιρο μήνυμα της περικοπής.
Οι Γεργεσηνοί δεν διώχνουν τον Χριστό επειδή δεν Τον πιστεύουν.
Τον διώχνουν επειδή κατάλαβαν ότι, αν μείνει, τίποτε δεν θα μπορέσει να συνεχίσει όπως πριν.
Αυτό είναι το παράδοξο της ανθρώπινης καρδιάς. Ζητούμε από τον Θεό να θεραπεύσει τις συνέπειες της ζωής μας, αλλά όχι τη ζωή μας.
Ζητούμε να απομακρύνει τον πόνο, αλλά όχι εκείνο που γεννά τον πόνο. Ζητούμε την ειρήνη, χωρίς να παραδώσουμε τον εγωισμό μας.
Ζητούμε να προστατεύσει τα παιδιά μας, αλλά φοβόμαστε να τα αναθρέψουμε μέσα στην ελευθερία του Ευαγγελίου. Ζητούμε να ευλογήσει τις σχέσεις μας, αλλά όχι να τις μεταμορφώσει.
Θέλουμε έναν Χριστό που να παρηγορεί.
Δυσκολευόμαστε να δεχθούμε έναν Χριστό που μεταμορφώνει.
Και όμως, η παρηγοριά Του πηγάζει ακριβώς από αυτή τη μεταμόρφωση.
Ο ευαγγελιστής σημειώνει κάτι ακόμη, σχεδόν αθόρυβα. Ο Χριστός δεν αντιλέγει. Δεν επιχειρηματολογεί. Δεν επιβάλλεται. Ακούει το αίτημά τους, επιβιβάζεται στο πλοίο και αναχωρεί.
Η σκηνή αυτή είναι από τις πιο συγκλονιστικές εκφράσεις της θείας ταπείνωσης.
Ο Θεός δεν εισέρχεται ποτέ διά της βίας στην ανθρώπινη ζωή. Στέκεται στην πόρτα και κρούει. Αν η πόρτα ανοίξει, εισέρχεται. Αν παραμείνει κλειστή, αποχωρεί χωρίς να πάψει να αγαπά.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο προσωπικό ερώτημα που αφήνει η περικοπή.
Δεν είναι αν πιστεύουμε στον Χριστό.
Οι Γεργεσηνοί, κατά κάποιον τρόπο, πίστεψαν στη δύναμή Του περισσότερο από πολλούς άλλους. Την είδαν με τα μάτια τους.
Το ερώτημα είναι άλλο.
Υπάρχει κάποιος χώρος της ζωής μας στον οποίο, ενώ γνωρίζουμε ότι η παρουσία Του θα έφερνε αλήθεια, εξακολουθούμε να Του λέμε σιωπηλά: «Μέχρι εδώ»;
Γιατί ίσως εκεί βρίσκεται το βαθύτερο νόημα της περικοπής. Δεν μιλά μόνο για έναν τόπο της Γαλιλαίας. Μιλά για τα όρια που υψώνει κάθε ανθρώπινη καρδιά απέναντι στον Θεό.
Και η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι ότι ο άνθρωπος χάνει κάτι από τον κόσμο του όταν ανοίγει την πόρτα στον Χριστό.
Η μεγαλύτερη τραγωδία είναι ότι, κρατώντας την κλειστή, μπορεί να χάσει Εκείνον που μόνος μπορεί να του αποκαλύψει ποιος πραγματικά είναι.
pemptousia.gr
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Οι αναρτήσεις που γίνονται από το διαδίκτυο τα κείμενα και οι φωτογραφίες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε ότι είναι δημόσια.Αναρτήσεις η αναδημοσιεύσεις, από άλλες πηγές που αναρτώνται σε αυτό το blog εκφράζουν αυτούς που τις υπογράφουν.Αν υπάρχουν πνευμ.δικαιώματα παρακαλούμε ενημερώστε μας για την αφαίρεση τους(των αναρτήσεων ή αναδημοσιεύσεων).Ενημερώστε μας άμεσα εάν θίγεστε απο κάποια ανάρτηση ώστε να την αφαιρέσουμε.
Εισαγωγικός Σχολιασμός (μπλέ γράμματα)
Σε ορισμένες αναρτήσεις υπάρχει περίπτωση σαν πρόλογος να υπάρχει δικός μας σχολιασμός.Αυτή είναι η δική μας άποψη για το θέμα και δεν υποχρεώνουμε κανέναν να την διαβάσει...
---
Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και όχι αυτή του newspull.Μη κόσμια και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται όπου αυτά εντοπίζονται(ενημερώστε μας και εσείς εάν χρειαστεί).