Γέροντας Αιμιλιανός: Πώς θα καταλάβω εάν οι αμαρτίες μου συγχωρήθηκαν;

newspull  Ενεργοποιήστε τις ειδοποιήσεις μας!!

Αγίων και Γερόντων παραινέσεις

pemtousia.gr

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Αποφθέγματα, πράξις περί πένθους

Από το βιβλίο του Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη, «Λόγοι ασκητικοί, Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα», των εκδόσεων Ίνδικτος.

Συνέχεια από εδώ: https://www.pemptousia.gr/2026/07/gerontas-aimilianos-i-yparxis-ton-anthropon-ton-engys-kai-ton-makran-einai-achoristi-apo-ton-idion-ton-theo/

Το μέντοι αμάρτημα βεβαίως εγένετο, του Θεού δε εστι το έλεος· ου δύνασαι γαρ αμεριμνήσαι τη καρδία σου, έως ου απαντήσης εν τω κριτηρίω του Θεού.

[«Όμως η αμαρτία οπωσδήποτε έγινε, του Θεού όμως είναι το έλεος· διότι δεν μπορείς να είσαι αμέριμνος στην καρδιά σου, έως ότου εμφανιστείς στο κριτήριο του Θεού»].

Μα θα πης, και μεν αμάρτησα, αλλά τώρα αγωνίζομαι· νηστεύω, δεν κοινωνώ, κλαίω κάθε ημέρα. Το βέβαιο και το αληθέστατο είναι το ένα σκέλος, ότι αμάρτησες. Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία, διότι δεν θα σου δώσουν αυτά την συγχώρησι αλλά το έλεος του Θεού.

Επομένως, το θέμα είναι αν το έλεος του Θεού έφθασε μέχρις εσένα ή όχι.

Ου δύνασαι γαρ αμεριμνήσαι εν τη καρδία σου, έως ου απαντήσης εν τω κριτηρίω του Θεού. Πριν φθάσης στο τελικό στάδιο της κρίσεως, δεν μπορείς να αμεριμνήσης εν τη καρδία σου, έστω και αν έχης αμαρτήσει μία φορά στην ζωή σου, ακόμη και κατά την παιδικώτατη ηλικία σου.

Μόνον μία μέριμνα επιτρέπεται στον πιστό, στον άνθρωπο του Θεού, η μέριμνα της αμαρτίας του. Κάθε άλλη, και αν ακόμη περιβάλλεται το φωτοστέφανο της μερίμνης υπέρ της δόξης του Θεού -έκφρασις και έννοια της Δυτικής Εκκλησίας-, και αν ακόμη είναι δήθεν για την αγάπη του Κυρίου ή για τους άλλους, είναι ψευδής· είναι μία ταλαιπωρία και μία μακροημέρευσις τήδε κακείσε σε αυτόν τον κόσμο.

Να έχης λοιπόν διαρκώς ενώπιόν σου την μέριμνα για την αμαρτία σου, ώστε να φθάσης κάποτε στο σημείο της απολύτου βεβαιότητος ότι τελεσιδίκως κρίθηκες και συγχωρήθηκες από τον Θεόν.

Αμέσως όμως γεννάται το φυσικό ερώτημα: Πώς θα καταλάβω εάν οι αμαρτίες μου συγχωρήθηκαν; Δεν αρκεί να τις εξομολογηθώ και να μου διαβάση ο ιερεύς την συγχωρητική ευχή;

 

Ει δε θέλεις γνώναι ει γέγονεν εν σοι συγχώρησις των αμαρτιών σου, τούτο σημείόν εστιν· εάν μηδέν κινηθή εν τη καρδία σου ων ήμαρτες, ή άλλου λαλούντός σοι περί αυτών μηκέτι γνως οποία ην, άρα εγένετό σοι έλεος. Ει δε έτι ζώσιν εν σοι, κάτεχε αυτά και κλαίε περί αυτών· φόβος γαρ εστι και τρόμος και οδύνη αμεριμνήσαι περί αυτών, έως εις το βήμα του Θεού απαντήσης.

[«Εάν δε θέλεις να γνωρίσεις αν έγινε μέσα σου η συγχώρηση των αμαρτιών σου, αυτό είναι το σημάδι: εάν δεν κινηθεί τίποτε στην καρδιά σου από όσα αμάρτησες, ή αν όταν άλλος σου μιλάει γι’ αυτά δεν αισθάνεσαι πλέον πώς ήταν (δεν ξαναζείς τη συναίσθηση ή την ηδονή τους), τότε έγινε σε εσένα έλεος. Εάν όμως ακόμη ζουν μέσα σου, κράτα τα (στη μνήμη σου) και κλάψε γι’ αυτά· διότι είναι φόβος και τρόμος και οδύνη το να είσαι αμέριμνος γι’ αυτά, μέχρι να εμφανιστείς στο βήμα της κρίσης του Θεού»].

Δεν αμφιβάλλω, λέγει ο αββάς Ησαΐας, ότι με την εξομολόγησι που κάνεις, έρχεται η χάρις του Θεού, διά της οποίας ο ιερεύς ζητεί να συγχωρήση ο Θεός την αμαρτία σου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εξαλείφεται η αμαρτία, μόνον παύει η ενοχή. Μέσα σου υπάρχει ακόμη η ρίζα και η δύναμις της αμαρτίας, η επιθυμία και η ηδονή της αμαρτίας, η αγάπη και ο εναγκαλισμός της αμαρτίας.

Η συγχώρησις που έλαβες στην εξομολόγησι όχι μόνον δεν πρέπει να σε επαναπαύη, αλλά πολλώ μάλλον πρέπει να σε κάνη να μεριμνάς, διότι πιθανόν να αποδειχθή ότι, ενώ δέχθηκες πολλή χάρι, την κλώτσησες και δεν αντιλήφθηκες τον φόβο που πρέπει να έχης ενώπιον του Θεού και το πόσο αμάρτησες σε Αυτόν.

Εάν μηδέν κινηθή εν τη καρδία σου ων ήμαρτες. Εξομολογήθηκες ότι θύμωσες. Μήπως κινείται πάλι ο θυμός μέσα στην καρδιά σου; Εξομολογήθηκες ότι έκλεψες, ότι είχες αισχρό λογισμό. Μήπως πάλι στην καρδιά σου κινούνται αυτά που εξομολογήθηκες;

Η άλλου λαλούντός σοι περί αυτών μηκέτι γνως οποία ην. Πρέπει να φθάσης σε τέτοιο σημείο λήθης, αμνησίας και απαθείας, ώστε να σου αναφέρη ο άλλος τις αμαρτίες σου και εσύ να μη θυμάσαι τίποτε.

Να σου λέγη: Δεν ήσουν εσύ που έκανες αυτό; Και συ να απορής: Εγώ; Πότε; Τόσο πολύ θέλει ο αββάς Ησαΐας να είναι ξένος ο άνθρωπος στον νυγμό [στο τσίμπημα] της αμαρτίας, πολύ δε περισσότερο στην αίσθησι και στην ηδονή της· τίποτε να μην κινήται μέσα του, ούτε μνήμη ούτε πάθος ούτε ηδονή.

Επομένως, το βαθύτερο νόημα του Ψαλμωδού είναι: δεν φθάνει η αγαθωσύνη μου, Θεέ μου, μέχρις εσένα, φθάνει η αμαρτία μου. Αλλά συ είσαι ο αληθής Θεός, γι’ αυτό και τολμώ να σε αντιδιαστέλλω από τους ψευδείς θεούς και να ζω με όλη την βεβαιότητα και την ελπίδα ότι θα εισακουσθώ, διότι δικό σου είναι το έλεος.

Εάν λοιπόν πιστεύωμε ότι ο Θεός είναι ο Θεός μας, πρέπει να νοιώθωμε ότι δεν είναι αυτός χρεώστης μας για ό,τι κάναμε, αλλά εμείς. Εμείς έχομε τα οφειλήματα και ζητάμε να μας τα ξεχρεώση. Άνθρωπος που δεν στέκεται τόσο αμαρτωλός και τόσο αδύναμος ενώπιον του Κυρίου, δεν θα μπορέση ποτέ να ψηλαφήση την αγιότητά Του.

Οι Εβδομήκοντα επιφέρουν με την μετάφρασί τους μία μικρή αλλοίωσι στο εβραϊκό κείμενο, πλησιάζοντάς το στην νοοτροπία του Έλληνος, ο οποίος, καθώς το διαβάζει, φιλοσοφεί και λέγει: Αφού δεν φθάνει η αγαθωσύνη μου μέχρι τον Κύριον, σημαίνει ότι ο Κύριος δεν έχει καμία ανάγκη από μένα και δεν περιμένει τίποτε άλλο, παρά μόνον να σταθώ ενώπιόν του με την επίγνωσι ότι δεν μπορώ να του προσφέρω τίποτε.

Των αγαθών μου ου χρείαν έχεις. Είναι γελοίο να νομίζω ότι κάτι κάνω με το να προσφέρω στον Θεόν τα αγαθά μου. Χαμογελά τότε ο Κύριος, όπως χαμογελάμε σε ένα μικρό παιδάκι, όταν νομίζη ότι κάτι έκανε ή ότι κάτι μπορεί να κάνη. Δεν περιμένει τίποτε από εμάς ο Κύριος, εκτός από το να πετάξωμε το σπαθί μας, την αμαρτία μας. Αυτήν θέλει να εγκαταλείψωμε, για να πάψωμε να είμαστε οι αντίπαλοί Του.

Διαβάστε επίσης :