Φρυκτωρός : Από την Ελπίδα στην Απογοήτευση-Όταν τα «Νέα Κόμματα» Αναπαράγουν το Ίδιο Ιδεολογικό Μοντέλο(woke ατζέντα)

newspull Ενεργοποιήστε τις ειδοποιήσεις μας

189 προβολές

γράφει ο Φρυκτωρός

Η έντονη κοινωνική κόπωση που καταγράφεται τα τελευταία χρόνια απέναντι στο υφιστάμενο πολιτικό σύστημα έχει οδηγήσει σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας στην αναζήτηση νέων πολιτικών εκφράσεων. Πολλοί πολίτες περίμεναν ότι οι νέοι κομματικοί σχηματισμοί που εμφανίζονται στον πολιτικό ορίζοντα θα διατύπωναν μια διαφορετική πρόταση για τη χώρα, απομακρυσμένη από τα κυρίαρχα ιδεολογικά πρότυπα (woke ατζέντα), που, κατά την άποψή τους, οδήγησαν την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση.

Ωστόσο, οι πρώτες δημόσιες τοποθετήσεις και πολιτικές αναφορές των νέων αυτών σχημάτων προκαλούν ήδη έντονο προβληματισμό. Αντί να παρουσιάζεται ένα νέο πολιτικό αφήγημα, παρατηρείται η αναπαραγωγή θέσεων και αντιλήψεων που εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία αποτελούν βασικά στοιχεία της λεγόμενης woke ατζέντας, η οποία κυριαρχεί σε μεγάλο μέρος του δυτικού πολιτικού και επικοινωνιακού συστήματος και ειδικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, η εικόνα αυτή δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη. Η πολιτική του διαδρομή έχει ήδη καταγραφεί στη συλλογική μνήμη των πολιτών. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, προωθήθηκαν πολιτικές που συνδέθηκαν με τη διευκόλυνση μαζικών μεταναστευτικών ροών προς τη χώρα, και με την ενίσχυση της δημόσιας προβολής των ΛΟΑΤΚΙ+ θέσεων. Πρόκειται για πολιτικές που δεν διαφοροποιούνται ουσιαστικά από αντίστοιχες επιλογές της σημερινής κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Υπό αυτό το πρίσμα, η δημιουργία ενός νέου κομματικού φορέα από τον κ. Τσίπρα εκλαμβάνεται περισσότερο ως ανανέωση πολιτικής συσκευασίας παρά ως ουσιαστική μεταβολή πολιτικού περιεχομένου. Το εξωτερικό περίβλημα ενδέχεται να αλλάζει, όμως οι ιδεολογικές συντεταγμένες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ίδιες.

Ακόμη μεγαλύτερες προσδοκίες είχαν επενδυθεί από σημαντική μερίδα πολιτών στην περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού και του πολιτικού σχηματισμού «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Για πολλούς, η παρουσία της δημιουργούσε την εντύπωση μιας εντελώς διαφορετικής πολιτικής αφετηρίας, ανεξάρτητης από τα καθιερωμένα κομματικά πρότυπα.

Εντούτοις, οι τελευταίες δημόσιες παρεμβάσεις και τοποθετήσεις της οδήγησαν αρκετούς από τους αρχικούς υποστηρικτές της σε επανεκτίμηση των προσδοκιών τους. Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσίως διατυπωθεί, κυρίως σε συνεντεύξεις, η ίδια (ή βασικά στελέχη του κόμματός της) εμφανίζεται να αποδέχεται το ισχύον θεσμικό πλαίσιο για τους γάμους ομοφυλοφίλων και τις σχετικές συνέπειές του, να στηρίζει το υφιστάμενο καθεστώς για τις αμβλώσεις, καθώς και να τάσσεται υπέρ της κοινωνικής ενσωμάτωσης των μεταναστευτικών πληθυσμών που εισέρχονται στην Ελλάδα από χώρες της Ασίας και της Αφρικής.

Παράλληλα, υποστηρίζει την ψηφιακή μετάβαση της δημόσιας διοίκησης, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει εκφράσει σαφείς αντιρρήσεις για ζητήματα όπως ο Προσωπικός Αριθμός ή οι νέες ψηφιακές μορφές ταυτοποίησης των πολιτών, θέματα που αποτελούν πεδίο έντονου προβληματισμού για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Στο δημόσιο πεδίο έχουν επίσης διακινηθεί αναφορές σχετικά με τον εμβολιασμό της κατά την περίοδο της πανδημίας του Covid-19, γεγονός που μπορεί να αξιολογηθεί ως ακόμη μία ένδειξη ιδεολογικής εγγύτητας προς τις κυρίαρχες πολιτικές επιλογές της προηγούμενης περιόδου.

Όλα τα παραπάνω γεννούν ένα ευρύτερο ερώτημα: μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ως πατριωτικός ένας πολιτικός χώρος που αποδέχεται θέσεις οι οποίες συγκρούονται με θεμελιώδεις παραδοχές της εθνικής, κοινωνικής και θρησκευτικής παράδοσης;

Μέσα από το ελληνικό παραδοσιακό αξιακό πλαίσιο, η αναγνώριση των γάμων ομοφυλοφίλων επηρεάζει αρνητικά τον θεσμό της οικογένειας και έρχεται σε αντίθεση με τις διδασκαλίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αντίστοιχα, η μαζική μετανάστευση αντιμετωπίζεται ως παράγοντας δημογραφικής και πολιτισμικής μεταβολής, με πιθανές επιπτώσεις στη συνοχή και την ασφάλεια της χώρας.

Παράλληλα, η διατήρηση του ισχύοντος πλαισίου για τις αμβλώσεις αξιολογείται ως ασύμβατη με την ανάγκη αντιμετώπισης της υπογεννητικότητας, η οποία αναγνωρίζεται ευρέως ως ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες (συν το γεγονός ότι υπάρχει και η θρησκευτική διάσταση).

Ανάλογος είναι και ο προβληματισμός για τις πολιτικές ψηφιοποίησης και ηλεκτρονικής ταυτοποίησης των πολιτών. Είναι πλέον γνωστό ότι η σταδιακή συγκέντρωση ολοένα και περισσότερων προσωπικών δεδομένων δημιουργεί συνθήκες αυξημένου ελέγχου, οι οποίες συγκρούονται τόσο με τις ατομικές ελευθερίες όσο και με τις θρησκευτικές αντιλήψεις των Ελλήνων πολιτών.

Τέλος, για ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, η στάση ενός πολιτικού προσώπου απέναντι στα εμβόλια της περιόδου Covid-19 εξακολουθεί να αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης της αξιοπιστίας και της ειλικρίνειάς του, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη διαχείριση πληροφοριών που σχετίζονται με τη δημόσια υγεία.

Υπό αυτές τις συνθήκες, διαμορφώνεται η εντύπωση ότι οι νέοι πολιτικοί σχηματισμοί δεν συνιστούν πραγματική εναλλακτική απέναντι στο κυρίαρχο ιδεολογικό πλαίσιο, αλλά διαφορετικές εκδοχές του ίδιου μοντέλου. Η απογοήτευση που εκφράζουν πολλοί πολίτες δεν προκύπτει από την ύπαρξη επιμέρους διαφωνιών, αλλά από την αίσθηση ότι ακόμη και οι υποτιθέμενες νέες πολιτικές προτάσεις κινούνται εντός των ίδιων προκαθορισμένων ορίων.

Έτσι, το αίτημα για μια αυθεντικά διαφορετική πολιτική πρόταση παραμένει, για πολλούς, αναπάντητο. Και όσο οι νέες πολιτικές πρωτοβουλίες εμφανίζονται να αναπαράγουν τις ίδιες νεοταξίτικες ιδεολογικές σταθερές που ήδη κυριαρχούν στο δημόσιο πεδίο, τόσο θα ενισχύεται η πεποίθηση ότι η αναζητούμενη εναλλακτική δεν έχει ακόμη εμφανιστεί στον ελληνικό πολιτικό ορίζοντα.

newspull.gr

Διαβάστε επίσης :