Φρυκτωρός : ΞΑΝΑ υπερ-προώθηση της woke-ατζέντας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη μετά από 1,5 χρόνο!

newspull Ενεργοποιήστε τις ειδοποιήσεις μας

Από την προσωρινή παύση στην Καταιγίδα: Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη Επανεκκινεί τη Woke Ατζέντα

γράφει ο Φρυκτωρός 

Η επανεμφάνιση της επιθετικής προώθησης της λεγόμενης woke ατζέντας από την ελληνική κυβέρνηση, έπειτα από ένα διάστημα σχετικής ύφεσης (εξελισσόταν αλλά αργά)που διήρκεσε περίπου ενάμιση χρόνο, δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία ή αποσπασματική. Αντιθέτως, εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ιδεολογικής ευθυγράμμισης με υπερεθνικά κέντρα επιρροής,και ειδικότερα με τα ίδια κέντρα που δίνουν κατεύθυνση στην Κομισιόν,τα οποία επιχειρούν να επιβάλουν ένα συγκεκριμένο κοινωνικοπολιτικό μοντέλο, βασισμένο στην αναδιαμόρφωση "αξιών", ταυτοτήτων και θεσμών.

Στο πλαίσιο αυτό, παρατηρείται η εισαγωγή παρεμβάσεων στην καθημερινότητα των πολιτών,πλέον όχι αθόρυβα ή εντέχνως καμουφλαρισμένα αλλά απροκάλυπτα και φανερά!

Η τοποθέτηση ειδικών καρτελών σε καταστήματα, με σήμανση που υποτίθεται ότι προάγει την «ανοχή» και την «αποδοχή της διαφορετικότητας», όπως παρουσιάστηκε από την υπουργό Δόμνα Μιχαηλίδου(δείτε εδώ), δεν αποτελεί πράξη "κοινωνικής ευαισθησίας". Αντιθέτως, λειτουργεί ως μηχανισμός κανονικοποίησης συγκεκριμένων ιδεολογικών προτύπων, τα οποία συνδέονται άμεσα με την προώθηση της ΛΟΑΤΚΙ+ ατζέντας. Η επίκληση μάλιστα ομάδων όπως τα άτομα με αναπηρία, τα οποία επί δεκαετίες έχουν ενταχθεί οργανικά στην κοινωνία χωρίς την ανάγκη ιδεολογικών κατασκευών περί «διαφορετικότητας», χρησιμοποιείται ως εργαλείο επικοινωνιακής νομιμοποίησης.

Παράλληλα, η κατάργηση του όρου «Θρησκευμάτων» από την πλήρη ονομασία του Υπουργείου Παιδείας, όπως ανακοινώθηκε από τον κ. Σκέρτσο στο Φόρουμ των Δελφών(δείτε εδώ), δεν αποτελεί μια απλή διοικητική αλλαγή. Αντανακλά μια βαθύτερη πρόθεση αποκοπής από τις θρησκευτικές και πολιτισμικές ρίζες της χώρας, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου νεοταξίτικου μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης.

Στο ίδιο μήκος κύματος, η συστηματική προβολή τηλεοπτικών παραγωγών, στις οποίες η ομοφυλοφιλική σεξουαλική ταυτότητα των χαρακτήρων προβάλλεται μονοδιάστατα και κατά τρόπο υπερτονισμένο ενισχύει τη διαμόρφωση συγκεκριμένου προτύπου. Η τέχνη, αντί να λειτουργεί ως αντανάκλαση της κοινωνίας, μετατρέπεται σε εργαλείο ιδεολογικής καθοδήγησης.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί επίσης η εντατικοποίηση παρεμβάσεων μη κυβερνητικών οργανώσεων στον χώρο της εκπαίδευσης, με ημερίδες και ενημερώσεις σε σχολεία για ζητήματα ΛΟΑΤΚΙ. Η συστηματικότητα και η χρονική συγκυρία αυτών των δράσεων υποδηλώνουν συντονισμένη προσπάθεια διαμόρφωσης συνειδήσεων από νεαρή ηλικία.

Ταυτόχρονα, προωθούνται μέτρα που σχετίζονται με τον έλεγχο της πληροφορίας και της ιδιωτικότητας. Η συζήτηση περί κατάργησης της ανωνυμίας στο διαδίκτυο, σε συνδυασμό με την εισαγωγή του Προσωπικού Αριθμού και της υποχρεωτικής Ηλεκτρονικής Ταυτότητας, συγκροτούν ένα πλαίσιο ενισχυμένης εποπτείας της κοινωνικής και ατομικής ζωής.

Στο δημογραφικό και κοινωνικό επίπεδο, προβάλλονται πρότυπα και επιλογές που συνδέονται με τη μαζική μετανάστευση και την αλλοίωση της πολιτισμικής συνοχής, όπως οι γάμοι Ελληνίδων με μετανάστες από τρίτες χώρες(Αφρική και Ασία),χωρίς να τίθεται ουσιαστικός δημόσιος διάλογος για τις συνέπειες αυτών των εξελίξεων.

Παράλληλα, εντείνεται η ρητορική γύρω από την υποτιθέμενη κλιματική κρίση, η οποία συνοδεύεται από συστάσεις που σταδιακά δύνανται να μετατραπούν σε περιορισμούς και απαγορεύσεις, ιδίως ως προς τη χρήση του αυτοκινήτου, ενώ προωθούνται επιθετικά τα ηλεκτρικά οχήματα, παρά τις αντικειμενικές τους αδυναμίες.

Όλα τα παραπάνω δεν συνιστούν μεμονωμένες πολιτικές, αλλά συγκροτούν ένα συνεκτικό πλέγμα παρεμβάσεων, το οποίο επανενεργοποιείται αυτή την περίοδο με ιδιαίτερη ένταση. Η χρονική σύμπτωση με τις διεθνείς εξελίξεις δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η προσωρινή παύση αυτών των φαινομένων μετά τη δεύτερη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ είχε συνδεθεί με τον φόβο περιθωριοποίησης από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, η μεταγενέστερη «αποδόμηση» της εικόνας του, ιδίως μέσω της εμπλοκής του στον πόλεμο Ισραήλ–Ιράν, φαίνεται να επανέφερε τα δεδομένα.

Η χρήση του Τραμπ ως εργαλείου εξυπηρέτησης γεωπολιτικών στόχων(δείτε εδώ), με προοπτική ακόμη και την πολιτική ή φυσική του εξουδετέρωση –σενάριο που ενισχύεται από προηγούμενες μέχρι και πρόσφατες απόπειρες κατά της ζωής του– αναδεικνύει το βάθος των διεθνών συσχετισμών και την πολυπλοκότητα των εξελίξεων.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα εμφανίζεται πλήρως ευθυγραμμισμένη με τα κυρίαρχα νεοταξικά αφηγήματα, χωρίς την ύπαρξη, μέχρι στιγμής, αξιόπιστης πολιτικής εναλλακτικής που να εκφράζει μια διαφορετική, πατριωτική κατεύθυνση διακυβέρνησης. 

Στον αντίποδα και μετά την πολιτική ήττα του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία, η Ρωσία φαίνεται να παραμένει ο μοναδικός πόλος αντίστασης στο ΛΟΑΤΚΙ ιδεολογικό αφήγημα, γεγονός που επανακαθορίζει τις αντιλήψεις περί διεθνών ισορροπιών και πιθανών συμμαχιών.

Τελικά, η ελληνική κοινωνία φαίνεται να έχει ανεπιστρεπτί εισέλθει σε μια φάση επιταχυνόμενης υποχώρησης, χωρίς εμφανή σημεία αναστροφής, καθώς η μαζική αποχώρηση πολιτών με υψηλό μορφωτικό και γνωστικό επίπεδο προς το εξωτερικό έχει δημιουργήσει ένα αισθητό έλλειμμα στον πυρήνα του δημόσιου βίου, γεγονός που καθιστά ευκολότερη την αποδοχή και ενσωμάτωση των κυρίαρχων ιδεολογικών αφηγημάτων που προωθούνται από την πολιτική εξουσία. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η συλλογική ικανότητα κριτικής επεξεργασίας εμφανίζεται αποδυναμωμένη, με αποτέλεσμα να διαμορφώνεται μια κατάσταση που, σε επίπεδο ανησυχίας και συμβολισμού, παραπέμπει σε ιστορικές περιόδους παρατεταμένης πνευματικής πίεσης (Τουρκοκρατία), γεννώντας το ερώτημα κατά πόσο ενδέχεται να προκύψει εκ νέου ανάγκη για άτυπες μορφές διατήρησης της παιδείας και της ταυτότητας (κρυφά σχολειά).

newspull.gr 

Διαβάστε επίσης :