Πολυτεχνείο: Οι σημερινοί νέοι αναπαράγουν συνθήματα του 1973, ενώ το μέλλον τους υποθηκεύτηκε μετά το 1974! Η χρεοκοπία, η ιδεολογική επιβολή της woke ατζέντας και η ανάγκη αφύπνισης!

newspull
0



Γράφει ο Φρυκτωρός 

Υπάρχουν ιστορικά γεγονότα τα οποία, όσο απομακρύνονται χρονικά από τη στιγμή που τα γέννησε η εποχή τους, τόσο περισσότερο μετατρέπονται σε αντικείμενα πολιτικής ιδιοποίησης. Η ιστορική μνήμη, αντί να λειτουργεί ως πεδίο γνώσης, κριτικής και αυτογνωσίας, μετατρέπεται συχνά σε μηχανισμό αναπαραγωγής πολιτικών νομιμοποιήσεων. Το Πολυτεχνείο αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της διαδρομής. Πενήντα και πλέον χρόνια μετά την εξέγερση του Νοεμβρίου του 1973, εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας δημόσιας συζήτησης που συχνά αδυνατεί να διαχωρίσει την ιστορική αποτίμηση από την πολιτική εκμετάλλευση.

Η ιστορική κρίση δεν μπορεί να εξαντλείται ούτε στην εξιδανίκευση της εξέγερσης ούτε στην αναζήτηση δικαιολογιών για τη δικτατορία. Η Ιστορία δεν είναι θρησκευτικό δόγμα ούτε κομματικό κειμήλιο. Είναι πεδίο έρευνας, τεκμηρίωσης και κριτικής αποτίμησης.

Το ουσιαστικό, ωστόσο, ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί τη δημόσια συζήτηση δεν είναι πόσες φορές ακόμη θα επαναληφθούν τα ίδια συνθήματα. Είναι τι ακριβώς οικοδομήθηκε μετά την πτώση της δικτατορίας και ποια υπήρξε η πραγματική ιστορική αποτίμηση της Μεταπολίτευσης. Η δημοκρατική νομιμοποίηση, όμως, δεν συνιστά ισόβια πολιτική ασυλία. Κανένα πολιτικό σύστημα δεν δικαιούται να επικαλείται επ' αόριστον τις ιστορικές συνθήκες της γέννησής του, προκειμένου να αποφεύγει την αξιολόγηση των πεπραγμένων του.

Η Μεταπολίτευση ξεκίνησε ως αποκατάσταση της δημοκρατικής ομαλότητας. Σταδιακά, όμως, διαμορφώθηκε ένα συγκεκριμένο πολιτικό και κοινωνικό μοντέλο, με χαρακτηριστικά που αποδείχθηκαν εξαιρετικά ανθεκτικά: πελατειακές σχέσεις, κομματική διαμεσολάβηση, διογκωμένος κρατικός μηχανισμός χωρίς αντίστοιχη παραγωγική αποτελεσματικότητα, πολιτική διαχείριση μέσω υποσχέσεων και μια αντίληψη εξουσίας που συχνά αντιμετώπιζε το δημόσιο χρήμα ως διαθέσιμο εργαλείο εξυπηρέτησης πολιτικών συσχετισμών. Η ανάπτυξη της χώρας δεν στηρίχθηκε στον βαθμό που απαιτούνταν σε μια ισχυρή, ανταγωνιστική και εξωστρεφή παραγωγική βάση. Η κατανάλωση, ο δανεισμός και η δημοσιονομική επέκταση απέκτησαν δυσανάλογη βαρύτητα σε σχέση με την παραγωγή πραγματικού πλούτου.

Ασφαλώς, η ελληνική οικονομική κρίση δεν μπορεί να αποδοθεί σε μία μόνο κυβέρνηση, σε μία πολιτική παράταξη ή σε μία ιστορική γενιά. Οι αιτίες της ήταν σύνθετες και εκτείνονταν σε βάθος χρόνου, περιλαμβάνοντας εγχώριες πολιτικές αστοχίες, δημοσιονομικές ανισορροπίες, θεσμικές αδυναμίες και τις ευρύτερες συνθήκες της διεθνούς οικονομίας. Ωστόσο, το γεγονός ότι η χώρα οδηγήθηκε το 2010 στον μηχανισμό στήριξης και σε μια πολυετή περιπέτεια δημοσιονομικής επιτήρησης δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα απρόβλεπτο φυσικό φαινόμενο. Υπήρξε το αποτέλεσμα συσσωρευμένων επιλογών και παραλείψεων, για τις οποίες οφείλουν να λογοδοτήσουν οι πολιτικές ηγεσίες που διαχειρίστηκαν τη χώρα.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι πολιτικοί επίγονοι της Μεταπολίτευσης επιδόθηκαν, με πρόσχημα την αποκατάσταση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, σε έναν ανελέητο αγώνα πολιτικής και μιντιακής προπαγάνδας, η οποία αποδόμησε μέσα σε μερικές δεκαετίες την παραδοσιακή θρησκευτική και ιστορική βάση των Ελλήνων και επέβαλε ως αντικατάστατό της τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, τη woke-αθεϊστική ιδεολογία και την ιδεολογία ΛΟΑΤΚΙ στην ελληνική νεολαία.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η αντίφαση που παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεπεξέργαστη. Πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα που συγκρότησαν την ταυτότητά τους γύρω από την αντιδικτατορική παράδοση και την ηθική νομιμοποίηση του Πολυτεχνείου, καθώς και οι πολιτικοί τους επίγονοι, δεν μπορούν να αντιμετωπίζουν την ιστορική τους κληρονομιά ως τίτλο διαρκούς πολιτικής υπεροχής. Οφείλουν να κριθούν με τα ίδια μέτρα και σταθμά που χρησιμοποιούν για να κρίνουν τους αντιπάλους τους. Η επίκληση της δημοκρατικής αντίστασης δεν απαλλάσσει κανέναν από την ευθύνη για την οικονομική αποδυνάμωση της χώρας, τη θεσμική απαξίωση, την αναξιοκρατία, την κοινωνική ανασφάλεια, την παράδοση στη Νέα Τάξη Πραγμάτων και την παράδοση εθνικής κυριαρχίας.

Η χρεοκοπία του 2010 δεν ήταν απλώς μια λογιστική κατάρρευση. Ήταν η αποκάλυψη των ορίων ενός ολόκληρου μοντέλου διακυβέρνησης. Και τα Μνημόνια δεν υπήρξαν μια αφηρημένη οικονομική έννοια. Μεταφράστηκαν σε απώλεια εισοδήματος, ανεργία, συρρίκνωση της παραγωγικής δραστηριότητας, αποδιάρθρωση κοινωνικών προσδοκιών, παράδοση εθνικής κυριαρχίας και, κυρίως, σε μια βαθιά ρήξη της σχέσης των νεότερων γενεών με την ίδια τους την πατρίδα. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι αναγκάστηκαν να αναζητήσουν στο εξωτερικό τις επαγγελματικές και οικονομικές δυνατότητες που δεν μπορούσαν να βρουν στην Ελλάδα. Τρεις χιλιάδες αυτοκτονίες είναι η ανεπίσημη εκτίμηση που αποδίδεται στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, ενώ η σημερινή κατάσταση επιβαρύνεται περαιτέρω από τους μακροχρόνιους πολέμους στην Ουκρανία και το Ιράν, αλλά και από τις επιλογές της σημερινής κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Η τελευταία περίοδος (16ετία) είναι μία από τις μεγαλύτερες ήττες της μεταπολιτευτικής περιόδου. Όχι επειδή η Ελλάδα στερήθηκε απλώς εργατικό δυναμικό, αλλά επειδή αδυνατεί επί μακρόν να προσφέρει στους νέους της ένα πειστικό σχέδιο ζωής. Και η οικονομική μετανάστευση δεν είναι ανεξάρτητη από τη δημογραφική κρίση. Όταν η δημιουργία οικογένειας μετατρέπεται σε οικονομικό άθλο, όταν η κατοικία γίνεται απρόσιτη, όταν η εργασία δεν εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση και όταν η προοπτική του μέλλοντος βρίσκεται μονίμως υπό αίρεση, η κοινωνία υπονομεύει σταδιακά τη δυνατότητά της να ανανεωθεί.

Την ίδια στιγμή, η πολιτική συζήτηση επιχειρεί να μετατοπίσει το ενδιαφέρον σε μια διαφορετική διάσταση: τη σύγκρουση γύρω από την ταυτότητα, τις αξίες και τον πολιτισμικό προσανατολισμό των σύγχρονων κοινωνιών. Η παγκοσμιοποίηση δεν περιορίστηκε στην οικονομική αλληλεξάρτηση. Συνοδεύτηκε από την ενίσχυση υπερεθνικών θεσμών, κέντρων επιρροής και μηχανισμών διαμόρφωσης πολιτικών και κοινωνικών προτύπων. Η συζήτηση για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές ερμηνείες που της αποδίδονται, εκφράζει για σημαντικό μέρος της κοινωνίας έναν υπαρκτό προβληματισμό: κατά πόσο οι εθνικές κοινωνίες διατηρούν τη δυνατότητα να καθορίζουν οι ίδιες τις προτεραιότητες, τις αξίες και το μέλλον τους.

Στο πολιτισμικό πεδίο, η λεγόμενη woke ατζέντα έχει αναδειχθεί σε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα της εποχής. Η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η ισονομία και η καταπολέμηση των διακρίσεων αποτελούν θεμελιώδεις αρχές μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Δεν είναι, όμως, το ίδιο πράγμα η υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων και η μετατροπή μιας συγκεκριμένης ιδεολογικής αντίληψης σε υποχρεωτικό πλαίσιο δημόσιας σκέψης και κοινωνικής συμπεριφοράς.Η δημοκρατία οφείλει να προστατεύει την ελευθερία όλων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που διαφωνούν με τις πολιτισμικές αντιλήψεις που προωθεί και επιβάλλει η Νέα Τάξη.

Εδώ ανακύπτει μια ακόμη πολιτική αντίφαση. Πώς είναι δυνατόν πολιτικές δυνάμεις που επικαλούνται διαρκώς την εξέγερση κατά του αυταρχισμού να αντιμετωπίζουν με ανοχή ή και να προωθούν πρακτικές ιδεολογικής ομοιομορφίας; Πρακτικά, μιλάμε για μια ανελέητη παγκόσμια δικτατορία, της οποίας εκφραστές στην Ελλάδα είναι ακριβώς οι πολιτικοί διαχειριστές της μεταπολιτευτικής περιόδου.Πώς μπορεί να θεωρείται αυτονόητη η ελευθερία της έκφρασης μόνο όταν το περιεχόμενό της συμφωνεί με τις γουόκ αντιλήψεις; Και με ποιο δικαίωμα η διαφωνία, η προσήλωση στην παράδοση και την οικογένεια αντιμετωπίζονται εκ προοιμίου ως ένδειξη οπισθοδρόμησης;

Η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν μπορεί να επικαλείται την ελευθερία ως ιστορικό κεκτημένο, αλλά να απαιτεί από την κοινωνία να εγκαταλείψει τις ιστορικές,θρησκευτικές, πολιτισμικές και πνευματικές της αναφορές προκειμένου να θεωρηθεί συμβατή με τις προσταγές της παγκοσμιοποίησης.

Για την Ελλάδα, η συζήτηση αυτή έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Η Ορθοδοξία δεν αποτελεί απλώς μια θρησκευτική αναφορά αποκομμένη από την ιστορική διαδρομή του τόπου. Συνδέεται με τη γλώσσα, την παράδοση, την οικογένεια, την κοινωνική συνοχή και τη διαμόρφωση της ελληνικής ιστορικής συνείδησης. Η υπεράσπιση αυτής της κληρονομιάς προϋποθέτει, όμως, αναγνώριση της ιστορικής της σημασίας και σεβασμό στο δικαίωμα μιας κοινωνίας να διατηρεί τις πνευματικές της ρίζες χωρίς να απολογείται γι' αυτές.

Αντίστοιχα, η οικογένεια δεν είναι μια παρωχημένη κοινωνική δομή που πρέπει να προσαρμοστεί στις επιταγές της εκάστοτε ιδεολογικής μόδας, π.χ. της επιβαλλόμενης απο το πολιτικό και μιντιακό σύστημα ΛΟΑΤΚΙ ιδεολογίας. Η φυσιολογική οικογένεια παραμένει, παρά την πολεμική εναντίον της, ένας από τους βασικότερους θεσμούς κοινωνικής αναπαραγωγής, φροντίδας και αλληλεγγύης.Η στήριξή της δεν μπορεί να εξαντλείται σε επικοινωνιακές εξαγγελίες, αλλά πρέπει να μεταφράζεται σε ουσιαστική οικονομική πολιτική, προσιτή κατοικία, σταθερή εργασία, προστασία της μητρότητας και πραγματικές δυνατότητες για τους νέους να δημιουργήσουν τη δική τους ζωή, πράγματα που όχι μόνο δεν έγιναν από τις κυβερνήσεις, ιδιαίτερα κατά τα τελευταία 16 χρόνια, αλλά πολεμήθηκαν κιόλας με τον χειρότερο τρόπο.

Αυτή είναι η πολιτική συζήτηση που απουσιάζει συχνά από τις επετειακές αντιπαραθέσεις. Αντί να αναμετρηθούμε με το ερώτημα γιατί η Ελλάδα εξακολουθεί να δυσκολεύεται να συγκρατήσει τον πληθυσμό της, γιατί η παραγωγή της παραμένει ευάλωτη, γιατί οι νέοι της αναζητούν διέξοδο εκτός συνόρων και γιατί η εθνική οικονομία εξαρτάται σε τόσο μεγάλο βαθμό από εξωτερικούς παράγοντες, ανακυκλώνουμε σύμβολα και συνθήματα που έχουν ήδη καταγραφεί στην Ιστορία.

Η νέα γενιά, ωστόσο, δεν έχει καμία υποχρέωση να κληρονομήσει τις πολιτικές αντιπαλότητες των προηγούμενων δεκαετιών. Δεν οφείλει να επιλέξει ανάμεσα στην άκριτη εξύμνηση του Πολυτεχνείου και στην απολογητική υπεράσπιση της Χούντας. Δεν χρειάζεται να δανειστεί έτοιμες πολιτικές ταυτότητες ούτε να αποδεχθεί ως αυτονόητες τις ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές που διαμόρφωσαν οι προηγούμενες γενιές. Έχει το δικαίωμα να αξιολογήσει το παρελθόν με ιστορική νηφαλιότητα και να κρίνει το παρόν με βάση τις πραγματικές του συνέπειες.

Το ζητούμενο δεν είναι μια ακόμη αναπαράσταση του παρελθόντος. Είναι η υπέρβασή του. Μια νέα πολιτική αντίληψη που θα απορρίπτει τόσο τον σημερινό αυταρχισμό όσο και την ιδεολογική επιβολή, τόσο την πελατειακή διαχείριση όσο και την άκριτη εξάρτηση από υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων. Μια αντίληψη που θα θέτει στο επίκεντρο την εθνική κυριαρχία, την Ορθοδοξία, την παραγωγική ανασυγκρότηση, την αξιοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την προστασία της ιστορικής και πολιτισμικής ταυτότητας της χώρας.

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από μια νέα γενιά που θα αναπαράγει τις διαμάχες του 1973. Έχει ανάγκη από μια γενιά που θα απαιτήσει λογοδοσία για όσα συνέβησαν μετά το 1974, θα αρνηθεί να θεωρήσει τη χρεοκοπία και τη δημογραφική συρρίκνωση αναπόφευκτες και θα διεκδικήσει ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης και διακυβέρνησης. Μια γενιά που δεν θα αντιμετωπίζει την πατρίδα ως γεωγραφικό τόπο από τον οποίο πρέπει να φύγει για να προκόψει, αλλά ως χώρο στον οποίο αξίζει να δημιουργήσει, να εργαστεί, να οικοδομήσει οικογένεια και να σχεδιάσει το μέλλον της.

Η ιστορική μνήμη αποκτά πραγματική αξία μόνο όταν παράγει γνώση και όχι όταν χρησιμοποιείται ως άλλοθι. Το Πολυτεχνείο δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε αντικείμενο λατρείας για να διατηρήσει τη θέση του στην Ιστορία. Η καταδίκη της δικτατορίας δεν απαιτεί την αποδοχή κάθε πολιτικής επιλογής που ακολούθησε. Και η δημοκρατία δεν μπορεί να θεωρείται ολοκληρωμένη υπόθεση όταν οι πολίτες στερούνται ουσιαστικών δυνατοτήτων να καθορίσουν τη ζωή και το μέλλον τους.

Ίσως, λοιπόν, η σημαντικότερη απάντηση που μπορεί να δώσει η σημερινή γενιά στις επετειακές αντιπαραθέσεις να μην είναι ένα ακόμη σύνθημα. Να είναι η απαίτηση για μια Ελλάδα οικονομικά ισχυρή, πολιτικά κυρίαρχη, κοινωνικά συνεκτική και πολιτισμικά αυτοσυνείδητη. Μια Ελλάδα που δεν θα φοβάται την Ιστορία της, αλλά ούτε θα παραμένει αιχμάλωτή της.

Ούτε «Ζήτω το Πολυτεχνείο» ως υποχρεωτικό πολιτικό δόγμα ούτε «Ζήτω η Χούντα» ως αναδρομική δικαίωση. Η Ιστορία δεν χρειάζεται προσκυνητές. Χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να τη μελετούν, να την κρίνουν και να αντλούν από αυτήν τα διδάγματα που θα τους επιτρέψουν να προχωρήσουν.

Γιατί η επόμενη γενιά δεν καλείται να υπερασπιστεί τις πολιτικές βεβαιότητες των προηγούμενων. Καλείται να οικοδομήσει το μέλλον που εκείνες, παρά τις υποσχέσεις τους, δεν κατάφεραν να της εξασφαλίσουν. Και αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί ούτε με δανεισμό συνθημάτων από το παρελθόν ούτε με ανάγνωση συνθημάτων από το TikTok και τα απολύτως κατευθυνόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.Οι νέοι πρέπει πρώτα να αναζητήσουν τον τρόπο κατανόησης της σημερινής πραγματικότητας, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί, και στη συνέχεια να αντιδράσουν. Ας σκεφτούν και ας επιλέξουν εκείνοι τον τρόπο αντίδρασής τους. Προϋπόθεση, όμως, είναι να ανακαλύψουν και να κατανοήσουν πρώτα τη σχεδόν μη ανασχέσιμη ζημία που έχουν υποστεί χωρίς καν να το καταλάβουν.


newspull.gr 



Δημοσίευση σχολίου

0Σχόλια
* Please Don't Spam Here. All the Comments are Reviewed by Admin.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Οι αναρτήσεις που γίνονται από το διαδίκτυο τα κείμενα και οι φωτογραφίες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε ότι είναι δημόσια.Αναρτήσεις η αναδημοσιεύσεις, από άλλες πηγές που αναρτώνται σε αυτό το blog εκφράζουν αυτούς που τις υπογράφουν.Αν υπάρχουν πνευμ.δικαιώματα παρακαλούμε ενημερώστε μας για την αφαίρεση τους(των αναρτήσεων ή αναδημοσιεύσεων).Ενημερώστε μας άμεσα εάν θίγεστε απο κάποια ανάρτηση ώστε να την αφαιρέσουμε.
Εισαγωγικός Σχολιασμός (μπλέ γράμματα)
Σε ορισμένες αναρτήσεις υπάρχει περίπτωση σαν πρόλογος να υπάρχει δικός μας σχολιασμός.Αυτή είναι η δική μας άποψη για το θέμα και δεν υποχρεώνουμε κανέναν να την διαβάσει...
---
Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και όχι αυτή του newspull.Μη κόσμια και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται όπου αυτά εντοπίζονται(ενημερώστε μας και εσείς εάν χρειαστεί).

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Οι αναρτήσεις που γίνονται από το διαδίκτυο τα κείμενα και οι φωτογραφίες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε ότι είναι δημόσια.Αναρτήσεις η αναδημοσιεύσεις, από άλλες πηγές που αναρτώνται σε αυτό το blog εκφράζουν αυτούς που τις υπογράφουν.Αν υπάρχουν πνευμ.δικαιώματα παρακαλούμε ενημερώστε μας για την αφαίρεση τους(των αναρτήσεων ή αναδημοσιεύσεων).Ενημερώστε μας άμεσα εάν θίγεστε απο κάποια ανάρτηση ώστε να την αφαιρέσουμε.
Εισαγωγικός Σχολιασμός (μπλέ γράμματα)
Σε ορισμένες αναρτήσεις υπάρχει περίπτωση σαν πρόλογος να υπάρχει δικός μας σχολιασμός.Αυτή είναι η δική μας άποψη για το θέμα και δεν υποχρεώνουμε κανέναν να την διαβάσει...
---
Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και όχι αυτή του newspull.Μη κόσμια και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται όπου αυτά εντοπίζονται(ενημερώστε μας και εσείς εάν χρειαστεί).

Δημοσίευση σχολίου (0)



 Το newspull.gr αντιμετωπίζει πρωτοφανή φίμωση και λογοκρισία στα social media ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ. Μας κατεβάζουν δημοσιεύσεις με γελοία προσχήματα! Μπορείτε όμως να βοηθήσετε! Κοινοποιήστε παντού τις αναρτήσεις μας!





#buttons=(Accept !) #days=(20)

Our website uses cookies to enhance your experience. Learn More
Accept !